سلام.سلام.سلام
اول اینکه ببخشید از اینکه مدتی بود تو وب نبودم.
دوماً ایام سوگواری بی بی دو عالم حضرت زهرا رو به شما "که دارین می خونین" و تمامی مسلمانان جهان تسلیت عرض میکنم.
یه خاطره از شهید برونسی به نقل از سید کاظم حسینی نوشتم، مطمئن هستم بخونید خیلی خوشتون میاد،تا آخرش بخونید.
یک روز عبدالحسین با موتور آمد دنبالم.گفت بیا بریم یک شناسایی بکنیم وبرگردیم.
لبخند زد و ادامه داد:ضمناً خاطرات فتح المبین هم دوباره برامون زنده میشه.
نشستم ترک موتور،گازش را گرفت و راه افتاد.
دور وبر پانزده کیلومتر رفتیم،پای یک تپه نگه داشت،تپه124.
پیاده شدیم رفتیم روی تپه نشستیم.توی راه بهم گفته بود:می خوام برات خاطره اون تپه رو تعریف کنم.
فتح المبین،اولین عملیاتی بود که فرماندۀ گردان شده بود.توی همون عملیات هم من و او از هم جدا شدیم.او از یک محور عمل کرد،من هم از محور دیگر.هوا هنوز بوی صبح داشت. روی تپه جا خوش کردیم و او شروع کرد به گفتن خاطره،خاطرۀ تپه صد و بیست و چهار:
آن طور که فرماندۀ عملیات می گفت،ماموریت ما خیلی مهم بود. باید دشمن را رد می کردیم،نزدیک چهار کیلومتر می رفتیم توی عمق نیروهاش تا برسیم به این تپه.
تازه آن وقت کار ما شروع می شد، حساس ترین لشکر دشمن در این منطقه،فرماندهی اش روی این تپه مستقر بود.
تازه وقتی پای تپه می رسیدیم،باید منتظر دستور می ماندیم.گفته بودند به مجرد اینکه شروع عملیات اعلام شد،شما هم می زنید به این منطقه.
شب عملیات زودتر از بقیه راه افتادیم، مسیرمان از توی یک شیار بود،با زحمت زیاد خط دشمن را رد کردیم،از اونجا به بعد کار سخت تر شد ولی تا برسیم پای تپه مشکل حادّی پیش نیامد.سنگینی کار از وقتی بود که نزدیک این جا مستقر شدیم. به بچه ها اشاره کردم:بخوابین...
همه دراز کشیدن روی زمین،اگه اینجا بودی صدای نفس کسی را نمی شنیدی،شش دنگ حواسم به اطراف بود، انگار لحظه ها سخت و کند میگذشت،هر آن منتظر صدای بیسیم و دستور حمله بودم.
چند دقیقه گذشت و خبری نشد. بیشتر از همه من حرص و جوش میزدم.
کنترل نیرو توی آن شرایط،کار سختی بود. درست بالا سر بچه ها،تیر بارهای دشمن منتظر کوچکترین صدایی بودند.دور تا دور مقر فرماندهی لشکر را سیم خاردار حلقوی کشیده بودند،کیسه گونی های پر از خاک و شن و موانع دیگر هم بر سر راه بود.
دشمن آنجا را مستقل از خطوط درست کرده بود،جوری که اگر خطّش شکست، حداقل فرماندهی بتواند مقاومت کند.
قدم به قدم مرکز را دژبان گذاشته بودند. یک بار که بلند شدم سر و گوشی آب بدهم،هفت،هشت تا جیپ فرماندهی را خودم شمردم.
چند دقیقه دیگر گذشت و باز خبری نشد. ناراحتی ام هر لحظه بیشتر می شد.
کافی بود کوچکترین صدایی از یکی در بیاید. آن وقت،هم از رو به رو می زدنمان،هم از پشت سر.
زیاد غصه این را نمی خوردم.گردان ما فدایی بود و بچه ها اصلا آمده بودند که بر نگردند.حرص و جوشم،لو رفتن عملیات بود.اگر ما لو می رفتیم،ممکن بود کلک عملیات کنده شود.
چند دقیقه دیگر هم گذشت.وقتی دیدم خبری نشد،ذکر و توسل را شروع کردم.
متوسل شدم به معصومین(علیهم السلام).از همان اول صورتم خیس اشک شد. ازشان می خواستم کمک کنند، بچه ها همین طور ساکت بمانند،صرفه ای اگر می خواهند بکنند توی دلشان خفه بشود،خدای نکرده اسلحه ای،چیزی به هم نخورد، تیری شلیک نشود. بیشتر از همه هم می خواستم هر چه زودتر دستور عملیات را بدهند.
دعای توسل را داشتم می خواندم،همین طوری از حضرت رسول الله(صلی الله علیه وآله)شروع کردم تا خود حضرت صاحب الامر(سلام الله علیه). دیدم گشایشی نشد. حضرت فاطمه زهرا(سلام الله علیها) را خطاب کردم و گفتم:ما همه شما بزرگوارها رو یاد کردیم،خبری نشد. دیگه کسی نموند،حالا چه کار کنیم؟!
انگار بی بی عنایت کرد و راه دیگری نشانم داد. یک دفعه یاد حضرت رقیه(سلام الله علیها) افتادم. توسل کردم و گفتم:اومدم در خونه شما تا با اون دستهای کوچیکتون بالاخره دست به کار بشین و کمکمون کنین.
مشغول حرف زدن با حضرت رقیه(سلام الله علیها) شدم. اشکهایم دوباره شروع کرد به ریختن. زیاد نگذشت،یکدفعه سنگینی دستی را روی شانه ام احساس کردم. بیسیم چی بود. گوشی را دراز کرد طرفم. نفهمیدم چطور گوشی را از دستش قاپیدم، فرمانده بود،خیلی آهسته حرف می زد. گفت:با توکل بر خدا،شروع کن.
عبدالحسین، حرفهایش به اینجا که رسید، ساکت شد. صورتش سرخ شده بود و داشت گریه می کرد. خیرۀ دور دست ها بود. انگار همان صحنه ها را داشت می دید. کمی بعد دنبال حرفش را گرفت و گفت: حضرت رقیه(سلام الله علیها) عجب عنایتی به ما کردند! من اصلاً نفهمیدم چه شد. وقتی به خودم آمدم دیدم با بیسیم چی تنها نشستیم. نمی دانم سیم خاردارها و موانع را چطور رد کردند،فقط میدانم توی مدت کمی،سنگرها و همه چی را منهدم کردند و مقر را گرفتند. همین،دشمن را فلج کرد.
وقتی که فرمانده بالای سرشان بود شکست می خوردند، چه برسد به حالا که دیگر بدون فرمانده شده بودند.
توی منطقه ما، بچه ها از محور های دیگر، عملیات را شروع کرده بودند.
بیچارگی و یأس دشمن هر لحظه بیشتر می شد. همان شب تمامِ این منطقه افتاد دست ما.
توی مقر فرماندهی دشمن چند تا زن بودند که به زبان فارسی تسلط داشتند،کارشان شنود بیسیم های ما بود. بچه ها اسیرشان کردند. آنها می گفتند:ما فقط یکدفعه دیدیم نیرو های شما سر رسیدن و سنگرها،یکی بعد از دیگری تصرف شد.
صبح عملیات، یکی از فرماندهان آمد سراغم،مرا بغل کرد و همین طور پشت سرهم می بوسید. می گفت:تو چه کار کردی که تونستی تو کمترین فرصت،این مقر رو از بین ببری؟!
بنده خدا انتظار نداشت که ما در عرض چند دقیقه آن جا را بگیریم. می گفت:از وقتی که دستور عملیات رو دادیم، هنوز داشتیم حساب می کردیم که تا از معبر رد بشین، بعدش برسین به مقر و اونجا رو بزنین،خیلی طول می کشه؛ ولی یکدفعه دیدیم سنگر فرماندهی، بیسیم هاش قاطی شد و همه چی شون ریخت به هم.
روزگار خوش...
منظورم اینه که چرا اصلاً مثل آدم حسابی ها خدا رو شکر نمی کنیم،
اصلاً فکر نکنید می خوام مثل"ولش کن نمیگم کی ها" نصیحت بکنم،میخوام اینو بگم که بیاید یه نگاه به دور و اطراف خودمون بکنیم، میبینیم که پر شده از چیزهای مختلف که قبلاً دوست داشتیم اونها رو داشته باشیم ولی نداشتیمشون،وجدانیش راست میگم نگو دروغ میگی،خداییش زندگی هامون روز به روز داره رنگی تر میشه،
ولی عوضش دو برابر دلهامون هم داره سنگی تر میشه،
توپرانتز"تقلبی از آهنگ تیترسریال پنجره" 
"شدن آدم آهنی که فقط یاد گرفته پول در بیاره
"تو پرانتز،نمیخوام بگم پول در آوردن بده"
شاید تو دلتون بگید غیرممکنه، ولی من دیدم،یکی رو میشناسم که کللللللللللی پول داره،
حالا برگردیم به اونهایی که پول در میارن،زیاد زیاد هم خرج می کنن، اینها هم که فقط یاد گرفتن پول در بیارن، از اون طرف هم خرج خوشگُذرونیشون کنن.
یا فقط وقتی یه جایی کارمون گیر میکنه یادش می افتیم، 
حالا اونا رو ولشون کنید که فقط موقع مرگ یاد خدا می اُفتن، همون 2-3 روز آخر که دارن میرن یادشون می افته که عجب یه خدایی بودُ ما خبر نداشتیم.
به دبی که احتمالا رفته بود نظام اقتصادی اونجا روهم درست کنه و فقیرای اونجا روهم پولدار کنه تازه میگن قرار بوده به نماینده های مجلس اونجا هم پول بده تا برن شهرشون رو آنتیک تر کنن از اون طرف کار داداش شهرام هم راه میفته دیگه این بهترین راه حل برای آدماس البته به روش داش شهرام.
یعنی اصلاً فکرش رو نمیکرد با 700 متر اومدن تو آبهای ایران نظامیهاشو بگیریم بعدش هم کلی خط ونشون بکشه که من اله میکنم وبله میکنم 
وایران هم محلّش نذاره
تازه اصلاً فکرش رو نمی کرد آمریکا هم کمکش نکنه تازه کارش رو هم خرابتر کنه
(اووه چقدر گفتم تازه) 
مثلا همین نماز اول وقت،ما کلی حدیثو آیه داریم که نماز اول وقت ثواب داره اینها رو هم قبول داریم، ولی وجدانی چقدر بهشون عمل می کنیم،یکیش خود من چند سال میخوام این نمازم رو درست کنمو اول وقت بخونم ولی هنوز که هنوزه خوب خوب نتونستم چون بعضی اوقات نمازم دیر میشه
، تازه من نیومدم چیزهای دیگه ای که ما آدما انجام میدیم رو بگم مثل(دروغ،غیبت،...)
منتظر شدم رفیق شفیقم
بیاد یه دو دقیقه نگذشت که دیدم ماشین یه تکونی خورد 
منم دیدم هیچی نمیشه گفت،
ولی وقتی شروع کردن خیلی زود میتونن تمامش کنن 
